Mic Checking 101

Posted by & filed under .

Tekst: O.P. Roerkraeyer

Ik kende het wel hoor, dat Mic Checking.  Tenslotte had ik het al verschillende keren op Youtube gezien.  En ik kende ook de achtergrond van dit fenomeen.  Het was ontstaan tijdens de Bezetting van Zuccotti Park in New York. Aangezien de politie het gebruik van een megafoon niet toestond moesten ze noodgedwongen een andere manier zien te vinden om de boodschap van de sprekers tot bij het publiek te brengen. De “menselijke microfoon” werd toen ter plekke uitgevonden.  De methode bestaat erin om de boodschap in stukjes te geven die dan door de talrijke aanwezigen worden herhaald.  Versterking van het geluid en overdracht van de boodschap dus.

Goed, ik begreep de belangrijkheid ervan wel, maar om daar nu zelf aan mee te doen?  Ik had me ook nooit echt lekker gevoeld bij het scanderen van slogans op betogingen, het was gewoon mijn ding niet.

Die Occupiers hadden ook altijd wat. Net zoals hun wapperende vingertjes bij hun gemoedstemperatuurmetingen: was je akkoord met iets dan wiegelden die vingertjes naar boven, anders naar beneden en ja, als je nog niet zeker wist wat je ervan moest vinden dan wiebelden ze ergens tussenin. Moest dat nu echt zo’n gebarentaaltje?  Ik vond het maar een klein beetje belachelijk hoor.

De eerste keer dat ik dus met zo’n live mic check geconfronteerd werd moest ik echter wel een beslissing nemen.  Iedereen rondom mij deed uitdrukkelijk mee.  Er werd niet zomaar herhaald, dat zou te levenloos zijn in zo’n enthousiaste groep. De deelnemers zorgden ervoor dat de boodschap wel degelijk doorgestuurd werd door ook nog eens het hoofd te draaien.  Ik besefte dat dit een wezenlijk onderdeel van de strijd was en deed mee en wat bleek?  Het werkte niet alleen bevrijdend maar het gaf me ook moed en hoop.

Door actief mee te werken aan de draagkracht van de boodschap worden de luisteraars ter plekke deelnemers.  In plaats van een passieve rol te vervullen, een rol die wij met de paplepel ingegoten kregen, wees nu eerlijk, neem je een actieve houding aan.  In plaats van passieve consument word je een actieve producent.  Een producent van nieuws en informatie die belangrijk is voor de beweging en voor je kompanen. Met het herhalen van de boodschap wordt iemand dus automatisch activist!

Dit is een belangrijke psychologische doorbraak.  Je gaat je identificeren met de beweging, je voelt dat je er wezenlijk onderdeel van uitmaakt en dat het zo simpel kan zijn.  De eventuele drempelvrees is hiermee voorgoed weggewerkt.

Ook het gevoel van solidariteit wordt verhoogd.  Je voegt je stem toe aan die van de anderen. Je staat dus niet meer alleen met die gevoelens van frustratie en boosheid over een onrechtvaardig systeem.  Anderen delen die gevoelens en die worden met deze tactiek fysiek voelbaar.

Door de boodschap te herhalen word je je er ook meer van bewust, het vergt meer concentratievermogen en aandacht.  Je gaat daardoor meer nadenken over wat er gezegd wordt en je maakt je de boodschap eigen aangezien ze nu ook uit eigen mond komt.

Een niet te onderschatten aspect van de mic check is ook dat ze aandacht trekt.  Het is veel indrukwekkender om een groep mensen een boodschap te zien en te horen herhalen dan een groep mensen te aanschouwen die alleen maar staan te luisteren.  Het wekt de nieuwsgierigheid op.

En ja, het was onvermijdelijk, ik had het kunnen weten.  Op een mooie dag zou ik zelf mijn eigen mic check (*) starten.  Bij Occupy Antwerp op de Groenplaats nog wel.  Ze hadden mij op voorhand al gewaarschuwd: ‘in België doen wij dat zo niet hoor’.  Dat is niet nodig, met zovelen zijn we niet.  Ik glimlachte fijntjes en eiste steun.  Ik was doodnerveus, zomaar staan roepen op een plein!  Maar ik had wel degelijk wat te zeggen en dus liet ik mijn ego thuis, want dat is tenslotte wat je nerveus maakt, en ging ervoor.  Iedereen deed mee, hoe langer hoe enthousiaster!  Ha, in Belgie doen wij dat zo niet hoor…jaja….

Mic Checking maakt deze beweging uniek, net zoals de wiegelende vingertjes.  We hebben onze eigen methodes en eigen tactieken, niemand hoeft ons te vertellen hoe het moet, we zullen het zelf wel uitvissen.  Tegenwoordig kan ik de Occupiers er zo uitpikken in het dagelijks leven.  De wiegelende vingertjes worden gebruikt in gewone conversatie en tijdens speeches en concerten en zijn nu eerder een symbool van ‘cool’ dan belachelijk.  Tenslotte mag je als Occupier best wel trots zijn op wat er al bereikt is.  Op naar een samenleving waarbij iedereen mic checked in het dagelijks leven, op de bus, op de tram en op straat.  Hey!  Ik heb wat te zeggen en ik verwacht steun!

Mic Check!!!!

tekst: O.P. Roerkraeyer

(*)

This is why I Occupy

Because Corporations

have stolen our democracy

Our chosen representatives, our politicians

Are no longer

Representing us.

They are representing

The large corporations

 

This is why I Occupy

Because Corporations

Are destroying our planet

To satisfy

their hunger for profit

This is our planet

And they have no right

to do so

 

This is why I Occupy

Because Corporations

Are outsourcing labor

to countries

with puppet governments

and No unions

or labor rights.

They are using the outsourcing

As leverage

to cut worker’s pay at home.

 

This is why I Occupy

Because Corporations

Have profited off

The torture, confinement

and cruel treatment

Of countless animals

 

This is why I Occupy

Because our media

Is owned by large corporations,

effectively preventing

freedom of the press

and the distribution

of unbiased information.

They keep people misinformed

and fearful

through their control

of the media.

 

This is why I Occupy

Because they have poisoned

Our food

Through negligence and greed.

They undermined the farming system

through monopolization

 

This is why I Occupy

Because they continue to block

alternative forms of energy

to keep us dependent

on oil.

 

This is why I Occupy

Because I stand

for Democracy

Real Democracy.

Not Corporatism

I want a government

From the people,

By the people,

For the people.

 

Mic Check by O.P. Roerkraeyer, Groenplaats, Antwerp, summer of 2012